Vrijdagochtend werd ik om 6u uit mijn bed gegooid door Dessie, de plaatselijke hoteljongen. Hij had een wagen en bestuurder gevonden die P. en mij naar Bahar Dar zou brengen voor een goed prijsje. Er volgde een vier uur durende reis op de achterbank van een Toyota pickup uit de jaren '90. Afgezien van het feit dat de bestuurder onderweg een aantal keren stopte om belangrijke aankopen te doen (brandhout, een gevlochten mand en een zak appelsienen), was het voor mij de comfortabelste reis tot nu toe in dit land.
 |
| Belangrijke inkopen! |
In de late voormiddag kwamen we aan in Bahar Dar en regelden we snel een slaapplaats. Vervolgens trokken we naar de watervallen van de Blauwe Nijl op ongeveer 38 km van de stad. Het vervoer was een minibus en de weg was in slechte staat. Resultaat: het duurde meer dan een uur voor we onze bestemming bereikt hadden en we waren goed door elkaar geschud (idem voor de terugweg trouwens). Maar dat was snel vergeten. De watervallen zijn een zeer mooi stukje natuur en de wandeling biedt een prachtig panorama. Ook de portugese brug over de Nijl in de buurt is de moeite.
 |
| Portugese Brug |
 |
| Watervallen van de Blauwe Nijl |
's Avonds aten we injera met baijenatu (allerlei groenten, zoals steeds pikant gekruid) in een restaurant/bar met de naam Balageru. Na het eten konden we er het "schouderdansen" bijwonen. Schouderdansen is de traditionele danswijze van het Ethiopisch hoogland. Voorbeelden kan je en masse op youtube terugvinden.
Zaterdagvoormiddag bezochten we de eilanden van het Tanameer met de boot. Op de eilanden bevinden zich sinds de veertiende eeuw kloosters. We bezochten twee van de kloosterkerken. Die kerken hebben een ronde vorm. In het centrum is het heiligste deel, dat niet toegankelijk is voor leken en dat gebouwd is in steen. Op de stenen muren zijn schilderijen aangebracht. De oudste bewaarde schilderijen dateren uit de vijftiende eeuw, maar de meeste zijn negentiende-eeuws of recenter. De schilderijen worden immers op stoffen doeken geschilderd, die op de muren zijn aangebracht, en zo'n doeken zijn gevoelig aan parasieten en aan vocht. Het stenen centrum wordt omringd door een houten bouwwerk, dat op zich nog eens opgedeeld is in twee gangen. De binneste gang is de plaats voor de zangers (dit zijn monniken en priesters), de buitenste gang biedt plaats voor de gelovigen. Typisch is dat je je schoenen moet uitdoen voor het betreden van de kerk.
 |
| Papyrusboot op het Tanameer |
 |
| Gelovigen in een kloosterkerk |
Op de terugweg van de eilanden voeren we een stukje de Nijl op. Dit is het gebied waar je met een beetje geluk nog nijlpaarden kan spotten. En we hadden veel geluk! Een groepje van vier nijlpaarden dobberde niet ver van de uitmonding van de Nijl in het water!
De terugreis vanochtend was "the true ethiopian travelling experience", we reisden namelijk met een Toyota minibus terug. Als blanke betaal je meer dan de lokale bevolking, in ons geval was het maar 25 bir per persoon meer (goed afgedongen!). De minibus stopt op zeer regelmatige basis om meer reizigers op te pikken of mensen af te zetten. Hij rijdt soms ook een stuk terug als er niet genoeg mensen aan boord zijn! Er is geen bovengrens voor het aantal passagiers, op één ogenblik zat er zeker dertig man in de bus. Comfortabel was het zeker niet en de rijstijl van de chauffeur was bij momenten zeer onrustwekkend! Kortom: het is een klein wonder dat ik in één stuk terug in Debre Markos aangekomen ben en dat mijn lichaam niet ergens in een gracht ligt te rotten.
PS: In Bahar Dar stapte ik ook een Ethiopian Airlineskantoor binnen. Ik vlieg naar Lalibela in augustus!
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen